Copyright © 2002/ 2006: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en
werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en
werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
Bioschets
Frank X. Gaspar is de auteur van vier poëziebundels, waarvan de meest recente
“Night of a Thousand Blossoms (Alice James Books) heet. Hij werd opgenomen
in de lijst van de 12 boeken die werden vereerd met de titel van “Best Poetry of
2004” door Library Journal. Hij schreef ook een roman “Leaving Pico” die de
Barnes en Noble Discoverprijs evenals de Calaifornia Book Award for First
Fiction wegkaapte. Zijn drie andere bundels heten: “The Holyoke”, “Mass of the
Grace of a Happy Death” en “A Field Guild to the Heavens”.
Zijn werk werd opgenomen in de bloemlezing “Best American Poetry 1996 en
2000”. Verder vielen hem talrijke bekroningen ten deel zoals “The Brittingham
Prize for Poetry”, “The Edgar Stanley Award” en de “Readers’ Choice Award.
Geboren in Provincetown, woont hij nu in het zuiden van California.
TWEE GEDICHTEN VAN FRANK X. GASPAR
Ik ga buiten een sigaret roken en wordt verward met de Aartsengel
Als ik buiten ga op nachten als deze, nachten zonder
wolk of wind, stadsnachten vol gezoem en schor gefluister
en het verre razen van auto’s beukend op de duisternis,
denk je dan dat de sterren op mij aan het wachten zijn? Hoe
eenzaam zijn de straten tussen de aaneengeknoopte huizen. Hoe
ik dan soms verlang naar een deurgat om een sigaret te roken,
naar wat regen en een hoed om over mijn ogen te trekken.
Wat is het in deze duisternis dat toch zo mijn aandacht trekt?
Geen bloesems bekennen kleur, geen boom biedt groen aan in dit
schaduwbekken. Nu komen al de requiems naar voren, elk met
hun afgemeten stem, elke extase en klacht, elke
vreugde en wanhoop met de handen in elkaar geslagen.
Wie zijn die mensen die slagerspapier hebben geplakt
over hun vensterramen en mij een beschaduwd zicht bieden
waaraan ik moeilijk kan weerstaan om het te bekijken ?
De man zit mijn zijn dikke dijen in een stoel. De vrouw is
breed geschouderd en zit ook in een stoel. Er is geen ander meubilair
te bespeuren dan een lamp en iets anders – een hoop boeken? Kranten? Wie
kan raden wat die warboel voorstelt? En met welk recht? Waarom tonen zij
de wereld zoveel van hun ongelukkig zijn? Of vergis ik mij
opnieuw? Misschien is het vreugde. In dat ander leven
het verborgene dat telt. Ik ga over het grijze perk en klop op het raam.
Ze verwarren mij met iets dat ik niet ben: een boodschapper, misschien-
ja, een boodschapper. Zij komen naar de deur en kijken en kijken
maar zien mij niet. En gaan dan terug naar hun plaatsen achter het
vensterraam, tegenover het gele licht dat hen verdiept en verkleint. En zij
hebben een groot gedeelte van het werk gedaan voor een nacht. Zij hebben
mij ingekrompen. Zij hebben mij gedistilleerd. Het is een soort van verrijzenis
en verrechtvaardiging. Kan jij dat zien? Het komt van dat ander leven. Je
draagt het met je, en je wordt eraan gewoon. Je vergeet het en het gaat
helemaal op zichzelf door met praten en zingen en wenen. En dat is goed zo.
Het heeft jou nodig.
Jij kunt mij brengen naar de hoek en een koffie drinken met me en mij jouw
verhalen vertellen. Het is er beslist nog als je terugkeert. Het wacht op je.
(I Go Out for a Smoke and Become Mistaken for the Archangel)
* * *
HET WAS ZO DONKER IN DE WOLF
De hele dag gedachteloos, de broze oude bank,
het hete pad, een boek met de brieven van Tennessee Williams,
thee, camembert, bier, soep, sluimerend, mompelend
in mijn slaperige geest, deze of gene God aanroepend, denkend
aan het vergroten van mijn fortuinen, denkend aan alles wat voor mij
uitzwemt vandaag zonder mij, deze zak met kleine wensen, de grootste
pijnen onuitwisbaar en vaag in de nevels van deze namiddag:
ik kan mij niet herinneren wie zei dat onze redding moet komen
vanuit een keerpunt in onze eigen natuur en dat er geen keerpunten zijn
en een geen natuur. O, het was zo donker in de wolf zei het
meisje met het mandje nadat de jagers het beest hadden
gedood dat haar had verorberd, en dat ze hadden opengesneden
om haar te bevrijden, alhoewel je die versie niet meer zo vaak hoort.
Zeker is dit betekenisvol. Wie heeft er nu nooit gehuisd in de buik
van iets, wie is nooit verscheurd geweest? Herinner jij je dat nog?
Misschien is het voor jou iets als een oud liedje dat je achtervolgt,
dat je plots droevig maakt wanneer je een plaats ziet waar
het tapijt omhoog komt of waar de hor-deur afzakt aan
een wankel scharnier. Ondraaglijk deze lichamelijke muziek die
de buurt om jou doet wegglijden in het niets. Hoe kan men loskomen
uit deze loomheid en zeggen, ik weet niet wat nog aan te vangen?
Buiten zijn de bomen weggeslopen over de rand van de muur
van mijn buur. Hoe kon het dat ik dat niet heb gemerkt? Ze maken
een klein woud langs onze stadsweg. Ze zijn even donker en diep als het hier
kan zijn.
Ik probeer nog steeds mij los te wrikken uit de liefdeloosheid van stervende
objecten
naar de liefdeloosheid van wat ook waar ze naar verwijzen. Ik poog
precies te begrijpen hoe de dingen in elkaar zitten, en mij daarop in te stellen,
maar dan begin ik te wankelen. Gebeurt dat ook niet zo met jou? Het was zo
donker vanbinnen, maar dat is niet het hele verhaal. Iets wordt overgeslagen.
Ik voel dat in de slapeloze nacht als ik mijn handen beweeg over gapende
deuropeningen. Ik kan het voelen wanneer mijn eigen hart
al mijn geheimen overlevert aan mijn vijanden. Ik kan het voelen wanneer
het gedicht niet omkeert maar zich begeeft naar de bodem met een haak
in zijn mond of wanneer de hemel de kleur aanneemt van tin en
de mussen zichzelf vermommen in bladeren van de haag om hun tijd
af te wachten. Gebeurt dat ook niet zo met jou?
(It Was So Dark Inside the Wolf)
Uit: Night of a Thousand Blossoms
(Alice James Books)
Bron: www.webdelsol.com
(geplaatst op 14-08-2006)
terug naar boven
Frank X. Gaspar is de auteur van vier poëziebundels, waarvan de meest recente
“Night of a Thousand Blossoms (Alice James Books) heet. Hij werd opgenomen
in de lijst van de 12 boeken die werden vereerd met de titel van “Best Poetry of
2004” door Library Journal. Hij schreef ook een roman “Leaving Pico” die de
Barnes en Noble Discoverprijs evenals de Calaifornia Book Award for First
Fiction wegkaapte. Zijn drie andere bundels heten: “The Holyoke”, “Mass of the
Grace of a Happy Death” en “A Field Guild to the Heavens”.
Zijn werk werd opgenomen in de bloemlezing “Best American Poetry 1996 en
2000”. Verder vielen hem talrijke bekroningen ten deel zoals “The Brittingham
Prize for Poetry”, “The Edgar Stanley Award” en de “Readers’ Choice Award.
Geboren in Provincetown, woont hij nu in het zuiden van California.
TWEE GEDICHTEN VAN FRANK X. GASPAR
Ik ga buiten een sigaret roken en wordt verward met de Aartsengel
Als ik buiten ga op nachten als deze, nachten zonder
wolk of wind, stadsnachten vol gezoem en schor gefluister
en het verre razen van auto’s beukend op de duisternis,
denk je dan dat de sterren op mij aan het wachten zijn? Hoe
eenzaam zijn de straten tussen de aaneengeknoopte huizen. Hoe
ik dan soms verlang naar een deurgat om een sigaret te roken,
naar wat regen en een hoed om over mijn ogen te trekken.
Wat is het in deze duisternis dat toch zo mijn aandacht trekt?
Geen bloesems bekennen kleur, geen boom biedt groen aan in dit
schaduwbekken. Nu komen al de requiems naar voren, elk met
hun afgemeten stem, elke extase en klacht, elke
vreugde en wanhoop met de handen in elkaar geslagen.
Wie zijn die mensen die slagerspapier hebben geplakt
over hun vensterramen en mij een beschaduwd zicht bieden
waaraan ik moeilijk kan weerstaan om het te bekijken ?
De man zit mijn zijn dikke dijen in een stoel. De vrouw is
breed geschouderd en zit ook in een stoel. Er is geen ander meubilair
te bespeuren dan een lamp en iets anders – een hoop boeken? Kranten? Wie
kan raden wat die warboel voorstelt? En met welk recht? Waarom tonen zij
de wereld zoveel van hun ongelukkig zijn? Of vergis ik mij
opnieuw? Misschien is het vreugde. In dat ander leven
het verborgene dat telt. Ik ga over het grijze perk en klop op het raam.
Ze verwarren mij met iets dat ik niet ben: een boodschapper, misschien-
ja, een boodschapper. Zij komen naar de deur en kijken en kijken
maar zien mij niet. En gaan dan terug naar hun plaatsen achter het
vensterraam, tegenover het gele licht dat hen verdiept en verkleint. En zij
hebben een groot gedeelte van het werk gedaan voor een nacht. Zij hebben
mij ingekrompen. Zij hebben mij gedistilleerd. Het is een soort van verrijzenis
en verrechtvaardiging. Kan jij dat zien? Het komt van dat ander leven. Je
draagt het met je, en je wordt eraan gewoon. Je vergeet het en het gaat
helemaal op zichzelf door met praten en zingen en wenen. En dat is goed zo.
Het heeft jou nodig.
Jij kunt mij brengen naar de hoek en een koffie drinken met me en mij jouw
verhalen vertellen. Het is er beslist nog als je terugkeert. Het wacht op je.
(I Go Out for a Smoke and Become Mistaken for the Archangel)
* * *
HET WAS ZO DONKER IN DE WOLF
De hele dag gedachteloos, de broze oude bank,
het hete pad, een boek met de brieven van Tennessee Williams,
thee, camembert, bier, soep, sluimerend, mompelend
in mijn slaperige geest, deze of gene God aanroepend, denkend
aan het vergroten van mijn fortuinen, denkend aan alles wat voor mij
uitzwemt vandaag zonder mij, deze zak met kleine wensen, de grootste
pijnen onuitwisbaar en vaag in de nevels van deze namiddag:
ik kan mij niet herinneren wie zei dat onze redding moet komen
vanuit een keerpunt in onze eigen natuur en dat er geen keerpunten zijn
en een geen natuur. O, het was zo donker in de wolf zei het
meisje met het mandje nadat de jagers het beest hadden
gedood dat haar had verorberd, en dat ze hadden opengesneden
om haar te bevrijden, alhoewel je die versie niet meer zo vaak hoort.
Zeker is dit betekenisvol. Wie heeft er nu nooit gehuisd in de buik
van iets, wie is nooit verscheurd geweest? Herinner jij je dat nog?
Misschien is het voor jou iets als een oud liedje dat je achtervolgt,
dat je plots droevig maakt wanneer je een plaats ziet waar
het tapijt omhoog komt of waar de hor-deur afzakt aan
een wankel scharnier. Ondraaglijk deze lichamelijke muziek die
de buurt om jou doet wegglijden in het niets. Hoe kan men loskomen
uit deze loomheid en zeggen, ik weet niet wat nog aan te vangen?
Buiten zijn de bomen weggeslopen over de rand van de muur
van mijn buur. Hoe kon het dat ik dat niet heb gemerkt? Ze maken
een klein woud langs onze stadsweg. Ze zijn even donker en diep als het hier
kan zijn.
Ik probeer nog steeds mij los te wrikken uit de liefdeloosheid van stervende
objecten
naar de liefdeloosheid van wat ook waar ze naar verwijzen. Ik poog
precies te begrijpen hoe de dingen in elkaar zitten, en mij daarop in te stellen,
maar dan begin ik te wankelen. Gebeurt dat ook niet zo met jou? Het was zo
donker vanbinnen, maar dat is niet het hele verhaal. Iets wordt overgeslagen.
Ik voel dat in de slapeloze nacht als ik mijn handen beweeg over gapende
deuropeningen. Ik kan het voelen wanneer mijn eigen hart
al mijn geheimen overlevert aan mijn vijanden. Ik kan het voelen wanneer
het gedicht niet omkeert maar zich begeeft naar de bodem met een haak
in zijn mond of wanneer de hemel de kleur aanneemt van tin en
de mussen zichzelf vermommen in bladeren van de haag om hun tijd
af te wachten. Gebeurt dat ook niet zo met jou?
(It Was So Dark Inside the Wolf)
Uit: Night of a Thousand Blossoms
(Alice James Books)
Bron: www.webdelsol.com
(geplaatst op 14-08-2006)
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| Frank X. Gaspar (USA) keuze en vertaling: Henri Thijs |
| (c/r WebdelSol) |
