Copyright © 2002/ 2006: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en
werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en
werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| FRANK PATRICK (USA) Keuze en vertaling: Henri Thijs |
BIOSCHETS
Patrick Frank is dichter-liedjesschrijver, zanger-guitarist, essayist en beëdigd
adviseur die als advocaat gewerkt heet voor de armen in New England, het
Zuiden en in het Zuni-indianenreservaat in New Mexico. Als burgerrechtenactivist
en vredeswerker, heeft hij meegewerkt aan de Vista en de “Americorps”
programma’s en was zelf gedurende een vol jaar dakloos in New England toen hij
moest recuperen van een geestesziekte. Na de orkaan Katrina ontfermde hij zich
samen met zijn vrouw, een psychologe, over een dakloze uit New Orleans. Zijn
poëzie en proza zijn verschenen in de Journal of Poetry Therapy, Modern Haiku,
Psychopoetica, Haiku Reality, Pegasus, Ashe Poetry Journal, Language and Culture.
net, en Niedergassen. Hij was eerder de uitgever en publicist van de Point Judith
Lightperiodiek, een tijdschrift over Oosterse vormen van poëzie en esthetische
filosofie en heeft ook een digitale haikoebundel “Well Past Midnight”
gepubliceerd. Zijn haiku zijn helemaal niet klassiek in die zin dat zij niet
beantwoorden aan de vereiste van de 5-7-5 regel en ook niet in drie regels zijn
opgesteld; ook gaan ze helemaal niet over de natuur en richten zich meer op de
emotionele kant van de ervaring die dan vooral te maken heeft met de status van
dakloosheid waarin hij zelf ooit heeft verkeerd.
DRIE GEDICHTEN
HOE MIJN TOCHT OOK EINDIGEN ZAL
Vorige nacht ontwaakte ik opnieuw om 4 uur ’s ochtends
Denkend, in de duisternis, naast mijn vrouw
Zij is onzichtbaar naast mij
Ik kijk eens wat nauwkeuriger naar
De rode handen van de digitale klok
Sluit opnieuw mijn handen
Probeer mijn droom terug op te roepen
Maar hij ontglipt mij weer
Ik verlang naar de dageraad
Ik ben op drift
De oceaan die ik mij inbeeld
De oever vanwaar ik startte
Meer dan ver weg
zijn onbereikbaar
Ik weet niet
Of ik afdrijf naar een of andere kust
Alles wat ik weet is dat ik veel geef
Om het leven, mijn dierbaren
De kleuren die binnen en buiten
De stilte van de dageraad en de schemering weven
Zij groeit in mij
Als ik de tijd neem om ze binnen te laten komen
Muziek, de magie van de cinema
De vreemden die ik ontmoet en die vrienden worden
Ik geef veel om dat alles
Hoe mijn tocht ook eindigen zal
(No Matter How My Journey Ends)
Bron: Ashé
* * *
DE ZOEKTOCHT NAAR IEMAND DIE NOG OM IETS GEEFT
EN DE ZUIVERHEID VAN DE STRALEN DELEN WIL
Vannacht hoop ik te ontwaken in mijn droom, waar
Iedereen beweegt als een geest and het decor
Uiterst vaag is.
Misschien dat ben ik op zoek naar een school in de
Stad die ik mij herinner vanuit het verleden maar
Ik weet niet van wanneer. Misschien ben ik op reis door straten
Die donker zijn, al is het dag.
Het is nevelig en geen zon te bekennen zelfs niet in de droom
Misschien ben ik laat altijd laat en verloren in de stad
Waar ik een vreemdeling ben en niemand zich mij herinnert
Misschien dat iedereen die ik kende gestorven is of verhuisd.
Misschien zoek ik in een telefoonboek op de hoek
Naar de naam van iemand die ik altijd mijn vriend noemde
Misschien is iedereen van mijn familie verdwenen naar
Een plaats in het Zuiden
Misschien dat ik bij toeval strompel naar de school de toezichtster
Wordt gestoord door mijn te laat zijn en noteert het feit in haar
Register voor de directeur die nooit daar is, maar
Altijd een conferentie bijwoont.
Misschien treed ik de klas binnen de kinderen zijn een
Chaotische troep en onbewaakt. Misschien vallen hun lessenaars
Vol graffiti In stukken. Misschien rinkels ineens de bel,
Om iets aan te kondigen dat ik nooit kan begrijpen.
Misschien is er een kind in de klas dat mij
Opvalt, wiens ogen helder zijn, maar dat kind
Is bang. Misschien verwijt dat kind mij en
Vraagt zij waarom zij hier is en waarom zij zich zo eenzaam voelt
Zodat haar ogen neergeslagen zijn en starend en wit
Misschien heeft zij donker haar en ogen en de handen van
Een musicus
Misschien vergezel ik haar naar de gang en kijk dan in
Haar ogen en zegt dat wij gevangen zitten in de
Realiteit van een droom, maar ik weet dat zij bestaat en bang
Is en ik zal haar niet verlaten tot wij iemand
Gevonden hebben die bezorgd is en leeft in het
Licht iemand die met ons wil delen
De puurheid van de stralen
Bron: Dissident Editions
* * *
Hoor het echogeluid
van een Lege Trein
Naakte Irakese gevangen worden gestapeld als houtblokken
De laarzen van de militaire veiligheidsofficieren worden vastgelegd
op een foto
Ondanks bureaucratische ontkenningen
Honden grommen na middernacht net voor de dageraad
Een officier beweert dat het plezierig is om sommige mensen neer te schieten,
het is een giller
De bureaucratie probeert met een schadeloosstelling
Hij gebruikte een gebrekkige keuze van woorden
Honden bassen, naar elkaar, over een kloof van witte
beenderen
Een onschuldig man op een lijst van verdachten wordt opgepakt in de Kennedy
luchthaven
Terug op een vliegtuig gezet voor een jaar van kruisverhoor
en marteling
De bureaucratie omschrijft dit als een buitengewone prestatie
Ergens in de nacht hoort men het echogeluid
Van een lege trein
(geplaatst op 24-01-2006)
terug naar boven
Patrick Frank is dichter-liedjesschrijver, zanger-guitarist, essayist en beëdigd
adviseur die als advocaat gewerkt heet voor de armen in New England, het
Zuiden en in het Zuni-indianenreservaat in New Mexico. Als burgerrechtenactivist
en vredeswerker, heeft hij meegewerkt aan de Vista en de “Americorps”
programma’s en was zelf gedurende een vol jaar dakloos in New England toen hij
moest recuperen van een geestesziekte. Na de orkaan Katrina ontfermde hij zich
samen met zijn vrouw, een psychologe, over een dakloze uit New Orleans. Zijn
poëzie en proza zijn verschenen in de Journal of Poetry Therapy, Modern Haiku,
Psychopoetica, Haiku Reality, Pegasus, Ashe Poetry Journal, Language and Culture.
net, en Niedergassen. Hij was eerder de uitgever en publicist van de Point Judith
Lightperiodiek, een tijdschrift over Oosterse vormen van poëzie en esthetische
filosofie en heeft ook een digitale haikoebundel “Well Past Midnight”
gepubliceerd. Zijn haiku zijn helemaal niet klassiek in die zin dat zij niet
beantwoorden aan de vereiste van de 5-7-5 regel en ook niet in drie regels zijn
opgesteld; ook gaan ze helemaal niet over de natuur en richten zich meer op de
emotionele kant van de ervaring die dan vooral te maken heeft met de status van
dakloosheid waarin hij zelf ooit heeft verkeerd.
DRIE GEDICHTEN
HOE MIJN TOCHT OOK EINDIGEN ZAL
Vorige nacht ontwaakte ik opnieuw om 4 uur ’s ochtends
Denkend, in de duisternis, naast mijn vrouw
Zij is onzichtbaar naast mij
Ik kijk eens wat nauwkeuriger naar
De rode handen van de digitale klok
Sluit opnieuw mijn handen
Probeer mijn droom terug op te roepen
Maar hij ontglipt mij weer
Ik verlang naar de dageraad
Ik ben op drift
De oceaan die ik mij inbeeld
De oever vanwaar ik startte
Meer dan ver weg
zijn onbereikbaar
Ik weet niet
Of ik afdrijf naar een of andere kust
Alles wat ik weet is dat ik veel geef
Om het leven, mijn dierbaren
De kleuren die binnen en buiten
De stilte van de dageraad en de schemering weven
Zij groeit in mij
Als ik de tijd neem om ze binnen te laten komen
Muziek, de magie van de cinema
De vreemden die ik ontmoet en die vrienden worden
Ik geef veel om dat alles
Hoe mijn tocht ook eindigen zal
(No Matter How My Journey Ends)
Bron: Ashé
* * *
DE ZOEKTOCHT NAAR IEMAND DIE NOG OM IETS GEEFT
EN DE ZUIVERHEID VAN DE STRALEN DELEN WIL
Vannacht hoop ik te ontwaken in mijn droom, waar
Iedereen beweegt als een geest and het decor
Uiterst vaag is.
Misschien dat ben ik op zoek naar een school in de
Stad die ik mij herinner vanuit het verleden maar
Ik weet niet van wanneer. Misschien ben ik op reis door straten
Die donker zijn, al is het dag.
Het is nevelig en geen zon te bekennen zelfs niet in de droom
Misschien ben ik laat altijd laat en verloren in de stad
Waar ik een vreemdeling ben en niemand zich mij herinnert
Misschien dat iedereen die ik kende gestorven is of verhuisd.
Misschien zoek ik in een telefoonboek op de hoek
Naar de naam van iemand die ik altijd mijn vriend noemde
Misschien is iedereen van mijn familie verdwenen naar
Een plaats in het Zuiden
Misschien dat ik bij toeval strompel naar de school de toezichtster
Wordt gestoord door mijn te laat zijn en noteert het feit in haar
Register voor de directeur die nooit daar is, maar
Altijd een conferentie bijwoont.
Misschien treed ik de klas binnen de kinderen zijn een
Chaotische troep en onbewaakt. Misschien vallen hun lessenaars
Vol graffiti In stukken. Misschien rinkels ineens de bel,
Om iets aan te kondigen dat ik nooit kan begrijpen.
Misschien is er een kind in de klas dat mij
Opvalt, wiens ogen helder zijn, maar dat kind
Is bang. Misschien verwijt dat kind mij en
Vraagt zij waarom zij hier is en waarom zij zich zo eenzaam voelt
Zodat haar ogen neergeslagen zijn en starend en wit
Misschien heeft zij donker haar en ogen en de handen van
Een musicus
Misschien vergezel ik haar naar de gang en kijk dan in
Haar ogen en zegt dat wij gevangen zitten in de
Realiteit van een droom, maar ik weet dat zij bestaat en bang
Is en ik zal haar niet verlaten tot wij iemand
Gevonden hebben die bezorgd is en leeft in het
Licht iemand die met ons wil delen
De puurheid van de stralen
Bron: Dissident Editions
* * *
Hoor het echogeluid
van een Lege Trein
Naakte Irakese gevangen worden gestapeld als houtblokken
De laarzen van de militaire veiligheidsofficieren worden vastgelegd
op een foto
Ondanks bureaucratische ontkenningen
Honden grommen na middernacht net voor de dageraad
Een officier beweert dat het plezierig is om sommige mensen neer te schieten,
het is een giller
De bureaucratie probeert met een schadeloosstelling
Hij gebruikte een gebrekkige keuze van woorden
Honden bassen, naar elkaar, over een kloof van witte
beenderen
Een onschuldig man op een lijst van verdachten wordt opgepakt in de Kennedy
luchthaven
Terug op een vliegtuig gezet voor een jaar van kruisverhoor
en marteling
De bureaucratie omschrijft dit als een buitengewone prestatie
Ergens in de nacht hoort men het echogeluid
Van een lege trein
(geplaatst op 24-01-2006)
terug naar boven