EEN ANDERSDENKENDE
Officier, hoe kan ik een lettergreep spreken als jij bedriegt,
en mij overgeeft een deze woeste wolven?
Zij verzorgen mij niet, stichten geen steden—
zij knagen aan mij tot op het bot, scheuren mij in stukken.
Ik keek toe hoe jij mijn wang kuste, dan je van mij af keerde.
Dacht jij dat deze monsters mij zouden onderrichten,
en mij brengen naar volledige maturiteit?
Kijk hoe ik naar adem snak hierbinnen, dan weer lach en lach,
als cipiers grappen over het zachte weder.
Ik wil niet dat hun tanden mijn hals doorboren-
ik zal degene zijn die naar hun pijpen zal dansen.
Officier, jij verklaart mij voor gek – maar jij bent de grijnzer,
die lacht als ik word geduwd op een rood bevlagd pad.
Jij noemt mij gevaarlijk – maar jij bent de geluiddemper;
jouw gemanicuurde handen over mijn mond – de wijze
waarop jij mijn polsen splintert met ijzeren hamers en
mij verlossende vormen voorschotelt die mij niet bevrijden.
Een klik van je vingers en ik moet de hemel aanraken,
een lok van mijn haar en jij eist mijn levensbloed.
Ik geloof de lof van je koppigheid niet;
jij luiert in een bureaustoel terwijl je lekkere koffie drinkt
en snauwt naar mijn vragen. Wie heeft er de macht
als jij de enige bent die mag spreken?
Ik zal het hen allemaal vertellen, als ik een stem heb:
trek de muren op, de rechten om je te beschermen
voor de officier er is om je door helse lanen
van goed bedoelde plannen te slepen.
(DISSENTER)
Bron: Dissident Editions.
(geplaatst op 01-05-2005)
terug naar boven
Officier, hoe kan ik een lettergreep spreken als jij bedriegt,
en mij overgeeft een deze woeste wolven?
Zij verzorgen mij niet, stichten geen steden—
zij knagen aan mij tot op het bot, scheuren mij in stukken.
Ik keek toe hoe jij mijn wang kuste, dan je van mij af keerde.
Dacht jij dat deze monsters mij zouden onderrichten,
en mij brengen naar volledige maturiteit?
Kijk hoe ik naar adem snak hierbinnen, dan weer lach en lach,
als cipiers grappen over het zachte weder.
Ik wil niet dat hun tanden mijn hals doorboren-
ik zal degene zijn die naar hun pijpen zal dansen.
Officier, jij verklaart mij voor gek – maar jij bent de grijnzer,
die lacht als ik word geduwd op een rood bevlagd pad.
Jij noemt mij gevaarlijk – maar jij bent de geluiddemper;
jouw gemanicuurde handen over mijn mond – de wijze
waarop jij mijn polsen splintert met ijzeren hamers en
mij verlossende vormen voorschotelt die mij niet bevrijden.
Een klik van je vingers en ik moet de hemel aanraken,
een lok van mijn haar en jij eist mijn levensbloed.
Ik geloof de lof van je koppigheid niet;
jij luiert in een bureaustoel terwijl je lekkere koffie drinkt
en snauwt naar mijn vragen. Wie heeft er de macht
als jij de enige bent die mag spreken?
Ik zal het hen allemaal vertellen, als ik een stem heb:
trek de muren op, de rechten om je te beschermen
voor de officier er is om je door helse lanen
van goed bedoelde plannen te slepen.
(DISSENTER)
Bron: Dissident Editions.
(geplaatst op 01-05-2005)
terug naar boven
| CELIA EMMELHAINZ (Columbus, Ohio, USA) gekozen en vertaald door Henri Thijs |
 | |  | |  | |  | |  | |  | |  |
| Copyright © 2002/ 2009 't Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de schermresolutie van 1024 x 768 |