| Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
 | |  | |  | |  | |  | |  |
SCHADUWEN
Terwijl je het stof van je kleren borstelt, begeef je je op weg naar de stad, alsof ze op jou
had staan wachten je leven lang, maar de stad weet niets af van je bestaan, zelfs nadat je
jarenlang haar straten hebt doorkruist. Voetstappen klonteren samen achter jouw
piepkleine kamer elke nacht. Dezelfde deur wordt toegeslagen aan het einde van de gang.
Iemand roept jouw naam. De stem is altijd achter je, hoeveel keren je ook omkijkt.
(SHADOWS)
* * *
HOUDINGEN
Wij knopen onze kragen en jassen toe. Een vrouw loert van achter een gordijn. Houdingen
zijn verhard. Jij stottert op het cruciale moment, met de vorm van een dode taal gedrukt op
jouw tong. Er bestaat nog steeds een mogelijkheid om terug te trekken, een rol te spelen
om te overleven. Trouw staart verlegen, voedt zichzelf als een hart in de duisternis. Allerlei
onbenulligheden doemen op in het verhaal: jouw hoesten in de lege straat, een steen in
jouw schoen als we aankomen aan de rand van de stad. Het verhaal vouwt zich open, een
verre schreeuw van wat wij hadden verwacht.
(ATTITUDES)
* * *
NIET TERWIJL WIJ ONS ZORGEN MAKEN
Een man vluchtte weg uit de gang. Misschien had hij iets te zeggen, maar als dat zo was,
stopte hij niet om het te zeggen. Zo loopt de draad. De verlorene keert terug naar een huis
waar hij ruikt de gekookte aardappelen, ofschoon zijn moeder, in zijn onwetendheid, al tien
jaar dood is. Niet alle betekenissen komen samen zoals eens gepland. Het proces neemt de
vorm aan van een klingelende deurbel, punten samengevoegd op een grafiek, een
bedoeling ontdekt voor de eerste maal daar waar voorheen het patroon onzichtbaar was.
Leeg van bronnen is een nieuw begin mogelijk, geen winnaar, geen verliezer. Een perceptie
van een einde heeft uiteindelijk niets met ons te maken.
(NOT WHILE WE CARE)
* * *
EN TEN LAATSTE DE BEGINNER
Een gevoel van speelsheid hielp ons in onze industrie. Hulpeloos als een vers gepeld ei,
stak jij een andere keer je hand op, en maakte obscene gebaren naar voorbijgangers op het
houten voetpad in het kleine stadje. Nog altijd waren wij in staat welkom te zijn op elke
plaats waar we kwamen, een affectie misschien te vlug geformuleerd daar geen kus
permissie kreeg om te landen op jouw slapend gezicht, een liefdevol moment ontdaan van
elke proportie. Geen verwijt kon blijven duren. Geestelijk afwezig gingen we op ijs. Jij
slaagde erin te geloven in het belang van het ogenblik, kronkelend om er te geraken zolang
je nog kon, met je losgeknoopte strikken.
(AND LASTLY THE BEGINNER)
* * *
ZONDER EEN WOORD
Een figuur rende naar mij toe in grijs licht. Ik keek hoe jij verdween in het bos, bang, maar
voorbereid op wat ook in de boodschap zou staan, misschien een gefluister van golven daar
ik mij afvroeg hoe ik een ander leven zou kunnen geleefd hebben met de oude patronen
gebroken en niets anders voorhanden om ze op te vullen, alhoewel de rest wel vlug genoeg
zou terugkomen als we onze angst maar accepteerden. Visjes speelden in donkere ruimten,
hoopvol voor een vangst. Een scherpe schreeuw bevatte alle cruciale elementen.
Voetstappen kwamen nader. Met de ogen gesloten, wachtten wij.
(WITHOUT A WORD)
* * *
SLACHTING
Ik ga naar de beenhouwer
Om mijn keel te laten oversnijden
Een kudde bloedende dieren
Vergezelt mij door stille
Met sneeuw bedekte straten
Een man kruipt uit een riool
En sloft in de andere richting
(SLAUGHTER)
Bron : Stridemagazine
(geplaatst op 11-06-2005)
terug naar boven
Terwijl je het stof van je kleren borstelt, begeef je je op weg naar de stad, alsof ze op jou
had staan wachten je leven lang, maar de stad weet niets af van je bestaan, zelfs nadat je
jarenlang haar straten hebt doorkruist. Voetstappen klonteren samen achter jouw
piepkleine kamer elke nacht. Dezelfde deur wordt toegeslagen aan het einde van de gang.
Iemand roept jouw naam. De stem is altijd achter je, hoeveel keren je ook omkijkt.
(SHADOWS)
* * *
HOUDINGEN
Wij knopen onze kragen en jassen toe. Een vrouw loert van achter een gordijn. Houdingen
zijn verhard. Jij stottert op het cruciale moment, met de vorm van een dode taal gedrukt op
jouw tong. Er bestaat nog steeds een mogelijkheid om terug te trekken, een rol te spelen
om te overleven. Trouw staart verlegen, voedt zichzelf als een hart in de duisternis. Allerlei
onbenulligheden doemen op in het verhaal: jouw hoesten in de lege straat, een steen in
jouw schoen als we aankomen aan de rand van de stad. Het verhaal vouwt zich open, een
verre schreeuw van wat wij hadden verwacht.
(ATTITUDES)
* * *
NIET TERWIJL WIJ ONS ZORGEN MAKEN
Een man vluchtte weg uit de gang. Misschien had hij iets te zeggen, maar als dat zo was,
stopte hij niet om het te zeggen. Zo loopt de draad. De verlorene keert terug naar een huis
waar hij ruikt de gekookte aardappelen, ofschoon zijn moeder, in zijn onwetendheid, al tien
jaar dood is. Niet alle betekenissen komen samen zoals eens gepland. Het proces neemt de
vorm aan van een klingelende deurbel, punten samengevoegd op een grafiek, een
bedoeling ontdekt voor de eerste maal daar waar voorheen het patroon onzichtbaar was.
Leeg van bronnen is een nieuw begin mogelijk, geen winnaar, geen verliezer. Een perceptie
van een einde heeft uiteindelijk niets met ons te maken.
(NOT WHILE WE CARE)
* * *
EN TEN LAATSTE DE BEGINNER
Een gevoel van speelsheid hielp ons in onze industrie. Hulpeloos als een vers gepeld ei,
stak jij een andere keer je hand op, en maakte obscene gebaren naar voorbijgangers op het
houten voetpad in het kleine stadje. Nog altijd waren wij in staat welkom te zijn op elke
plaats waar we kwamen, een affectie misschien te vlug geformuleerd daar geen kus
permissie kreeg om te landen op jouw slapend gezicht, een liefdevol moment ontdaan van
elke proportie. Geen verwijt kon blijven duren. Geestelijk afwezig gingen we op ijs. Jij
slaagde erin te geloven in het belang van het ogenblik, kronkelend om er te geraken zolang
je nog kon, met je losgeknoopte strikken.
(AND LASTLY THE BEGINNER)
* * *
ZONDER EEN WOORD
Een figuur rende naar mij toe in grijs licht. Ik keek hoe jij verdween in het bos, bang, maar
voorbereid op wat ook in de boodschap zou staan, misschien een gefluister van golven daar
ik mij afvroeg hoe ik een ander leven zou kunnen geleefd hebben met de oude patronen
gebroken en niets anders voorhanden om ze op te vullen, alhoewel de rest wel vlug genoeg
zou terugkomen als we onze angst maar accepteerden. Visjes speelden in donkere ruimten,
hoopvol voor een vangst. Een scherpe schreeuw bevatte alle cruciale elementen.
Voetstappen kwamen nader. Met de ogen gesloten, wachtten wij.
(WITHOUT A WORD)
* * *
SLACHTING
Ik ga naar de beenhouwer
Om mijn keel te laten oversnijden
Een kudde bloedende dieren
Vergezelt mij door stille
Met sneeuw bedekte straten
Een man kruipt uit een riool
En sloft in de andere richting
(SLAUGHTER)
Bron : Stridemagazine
(geplaatst op 11-06-2005)
terug naar boven
| IAN SEED (Groot-Brittanië) gekozen en vertaald door Henri Thijs |