HET VLIEGENDE BED
naar Frida Kahlo
Wij komen hier enkel om te slapen, we komen hier enkel om te vertrekken.
Het is niet waar, het is niet waar dat wij hier komen om te leven in dit land
Oud Mexicaans Volkslied
Onder het gezicht van mijn geliefde, ligt er een schedel;
’s nachts werpt zijn kin schaduwen op zijn borst.
Onder het vlees van Judas, een ribbenkooi, een vogelkooi.
In bed, droom ik van een dood kind; mijn schoot
is een terugtrekkende slak: hij vervalt als de maan.
Het gezicht van de Maagd onthult een grijnzende schedel.
De dokter pakt mijn uiteengespat orgaan uit,
en zegt dat mijn jeugdige dwaasheid er de oorzaak van is.
De vingers van de heilige waren wit onder de huid.
Nog steeds pompen machines, de purperen orchidee sterft
en mijn geschonden bekkenbeen blijft over.
In de verte, groeien wolkenkrabbers in de hoogte, wielen draaien.
(THE FLYING BED)
* * *
OVERGAVE
Als het pompend hart wordt weggescheurd, draagt de arend het
stekelig fruit naar de zon.
En zij ontmoeten elkaar met een gevoel van hoogte en gevaar
alsof zij samenkomen op het trappenhuis
van een groot gebouw: het vuur beneden
woorden fluisterend als val en perkament en paniek.
Haar voorhoofd drukkend tegen zijn wang
leunt op een vensterruit – de lange val beneden.
Zij sluiten de deur als rook vult de kamer
en gaan liggen in het hart van een verbrokkelend gebouw.
Net zoals het winderige buigen van bomen spreken een taal,
en de zee nabootsen , zo handelen zijn oren, mond, oogwimpers
en zijn zachtste delen. Achter de deur
beven de vlammen in dromerijen van hout.
Zij fluistert een andere taal om hem te prikkelen, te troosten.
In het smeulen van haar huid ontstaat een gezang
zwak als het druppelen in het gras na een regenstorm.
Zijn vingers op haar lichaam spannen haar snaren.
Onder het vlees, de ribbenkast, de vogelkooi: hebben zij nooit
eerder
dit zingen gevoeld van de ribben en de rug.
Als het gebouw wegvalt, springen twee harten op –
stenen scherend over het water, vogels cirkelend in de ruimte.
(YIELD)
* * *
AANVARING
De jonge maangodin berijdt de wassendede maansikkel als de
grond onder haar beeft.
Bij dageraad valt zij uit het centrum van de wereld,
en tegen de ochtend is zij niet langer hoopvol.
Gebroken in de dageraad, dit verontwaardigd meisje
van vorige dagen, zonder vrees in achterbuurten,
niet lettend op starende mannen; dit meisje
verminkt, ontzet in het bleke licht.
En wat met deze vele objecten verzameld
in de drukke nachtstraten?
Een sleutel zal mij ontsluiten.
Een speelgoed auto zal mij voortbewegen.
Een zilveren hoednaald zal mij breien.
Zij boog zich neder verstrooid door een glinstering
in de dakgoot, te laat om die man te zien
die op haar aanstormt als een vrachttrein.
Zij keek verrast en ietwat nieuwsgierig
op naar het opkomend verkeer
Bij dageraad erkent zij de pijn,
En tegen de ochtend kan zij niet meer vertrouwen op hoop.
(COLLISION)
(geplaatst op 24-06-2005)
terug naar boven
naar Frida Kahlo
Wij komen hier enkel om te slapen, we komen hier enkel om te vertrekken.
Het is niet waar, het is niet waar dat wij hier komen om te leven in dit land
Oud Mexicaans Volkslied
Onder het gezicht van mijn geliefde, ligt er een schedel;
’s nachts werpt zijn kin schaduwen op zijn borst.
Onder het vlees van Judas, een ribbenkooi, een vogelkooi.
In bed, droom ik van een dood kind; mijn schoot
is een terugtrekkende slak: hij vervalt als de maan.
Het gezicht van de Maagd onthult een grijnzende schedel.
De dokter pakt mijn uiteengespat orgaan uit,
en zegt dat mijn jeugdige dwaasheid er de oorzaak van is.
De vingers van de heilige waren wit onder de huid.
Nog steeds pompen machines, de purperen orchidee sterft
en mijn geschonden bekkenbeen blijft over.
In de verte, groeien wolkenkrabbers in de hoogte, wielen draaien.
(THE FLYING BED)
* * *
OVERGAVE
Als het pompend hart wordt weggescheurd, draagt de arend het
stekelig fruit naar de zon.
En zij ontmoeten elkaar met een gevoel van hoogte en gevaar
alsof zij samenkomen op het trappenhuis
van een groot gebouw: het vuur beneden
woorden fluisterend als val en perkament en paniek.
Haar voorhoofd drukkend tegen zijn wang
leunt op een vensterruit – de lange val beneden.
Zij sluiten de deur als rook vult de kamer
en gaan liggen in het hart van een verbrokkelend gebouw.
Net zoals het winderige buigen van bomen spreken een taal,
en de zee nabootsen , zo handelen zijn oren, mond, oogwimpers
en zijn zachtste delen. Achter de deur
beven de vlammen in dromerijen van hout.
Zij fluistert een andere taal om hem te prikkelen, te troosten.
In het smeulen van haar huid ontstaat een gezang
zwak als het druppelen in het gras na een regenstorm.
Zijn vingers op haar lichaam spannen haar snaren.
Onder het vlees, de ribbenkast, de vogelkooi: hebben zij nooit
eerder
dit zingen gevoeld van de ribben en de rug.
Als het gebouw wegvalt, springen twee harten op –
stenen scherend over het water, vogels cirkelend in de ruimte.
(YIELD)
* * *
AANVARING
De jonge maangodin berijdt de wassendede maansikkel als de
grond onder haar beeft.
Bij dageraad valt zij uit het centrum van de wereld,
en tegen de ochtend is zij niet langer hoopvol.
Gebroken in de dageraad, dit verontwaardigd meisje
van vorige dagen, zonder vrees in achterbuurten,
niet lettend op starende mannen; dit meisje
verminkt, ontzet in het bleke licht.
En wat met deze vele objecten verzameld
in de drukke nachtstraten?
Een sleutel zal mij ontsluiten.
Een speelgoed auto zal mij voortbewegen.
Een zilveren hoednaald zal mij breien.
Zij boog zich neder verstrooid door een glinstering
in de dakgoot, te laat om die man te zien
die op haar aanstormt als een vrachttrein.
Zij keek verrast en ietwat nieuwsgierig
op naar het opkomend verkeer
Bij dageraad erkent zij de pijn,
En tegen de ochtend kan zij niet meer vertrouwen op hoop.
(COLLISION)
(geplaatst op 24-06-2005)
terug naar boven
| Zoe Brigley (Groot-Brittanië) vertaald door Henri Thijs |
| (© http://blogs.warwick.ac.uk/zoebrigley/about/) |
 | |  | |  | |  | |  | |  | |  |
| Copyright © 2002/ 2009 't Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de schermresolutie van 1024 x 768 |