Copyright © 2002/ 2005: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken
met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
Bioschets
Irene Livingston woont in Vancouver en schrijft poëzie en fictie sinds 1998.
Van haar werden bijna 90 teksten geaccepteerd voor publicatie in Canada, USA,
Verenigd Koninkrijk, Australië en Nieuw-Zeeland. Zij won de lucratieve $ 5000
Leacockprijs voor Poëzie.
Zij schrijft ook succesvol voor kinderen en heeft reeds meer dan 125 stukken
gepubliceerd in leidinggevende tijdschriften zoals Humpty Dumpty Magazine,
Turtle, Pockets, My Friend, Chirp, Children’s Playmate en in verschillende
Amerikaanse onderwijsboeken uitgegeven door Frank Schaffer Publications.
Zij heeft een romanversie “Naked in a Glass-Blue Lake” evenals een dichtbundel
“Eruption of a Wallflower” in voorbereiding voor publicatie.
Irene tekent ook, en schildert humoristische wenskaarten. Zij is een fervente
wielertoeriste en houdt van de natuur, de bomen en de bergen.
TWEE GEDICHTEN VAN IRENE LIVINGSTON
VOORBIJ
Het einde van de wereld nadert vaak
met korte schreden.
De theeroos beeft onzichtbaar,
ongemerkt trillen rotsen.
Je kan zien aan de manier waarop de zon helt,
hoe dingen beginnen in te storten.
Een man met een kreupele heup
staat te kijken in mijn venster.
Het geritsel en het rommelen
zal weldra voorbij zijn; mijn ellebogen knarsen
uit wraak; mijn zwaard jeukt,
terwijl ik idioot sta te kwebbelen
over het gewicht van morgen,
en de kwelling van vandaag.
Maar de zon druppelt en druppelt en ik weet.
Draag mij naar de velden
en leg muntstukken op mijn ogen.
(OVER)
* * *
VLUCHT NAAR DE VOLGENDE DAG
Sepia snapshot, met gekrulde randen.
Drie jonge vrouwen poseren in een plaatselijke luchthaven,
Lachend, onschuldig, lange mantels, oudmodische hoeden.
Twee zullen terug naar huis rijden
naar hun veilige en zinvolle levens. De derde,
vol goede moed omgetoverd tot een
fijne roekeloosheid (door haar geloof in goedheid,
en happy ends) zal vliegen naar de schroeiende
vlam van haar passie, om te zinken
in moerassen van eenzaamheid,
vijvers van melancholie, en slotte in een zee
van degradatie, met haar roekeloos hart
weifelend en zinkend naar stenen diepten.
*
Tot haar sepia moed, gewekt
door het geflapper en de schreeuw van het leven,
zal rijzen, als een hongerig getij, naar de oppervlakte
en haar zal dragen naar de kust van de bijna-oude-leeftijd.
Daar, op een levendig eiland van vervulling
en voltooiing, zal zij, uiteindelijk, een gevleugelde
vreugde bereiken die haar oude vriendinnen
sinds lang hebben zien voorbij glijden, als zij
ten minste geluk genoeg hebben haars gelijke ooit te ontmoeten.
(FLIGHT TO MORROW)
(geplaatst op 26-04-2005)
terug naar boven
Irene Livingston woont in Vancouver en schrijft poëzie en fictie sinds 1998.
Van haar werden bijna 90 teksten geaccepteerd voor publicatie in Canada, USA,
Verenigd Koninkrijk, Australië en Nieuw-Zeeland. Zij won de lucratieve $ 5000
Leacockprijs voor Poëzie.
Zij schrijft ook succesvol voor kinderen en heeft reeds meer dan 125 stukken
gepubliceerd in leidinggevende tijdschriften zoals Humpty Dumpty Magazine,
Turtle, Pockets, My Friend, Chirp, Children’s Playmate en in verschillende
Amerikaanse onderwijsboeken uitgegeven door Frank Schaffer Publications.
Zij heeft een romanversie “Naked in a Glass-Blue Lake” evenals een dichtbundel
“Eruption of a Wallflower” in voorbereiding voor publicatie.
Irene tekent ook, en schildert humoristische wenskaarten. Zij is een fervente
wielertoeriste en houdt van de natuur, de bomen en de bergen.
TWEE GEDICHTEN VAN IRENE LIVINGSTON
VOORBIJ
Het einde van de wereld nadert vaak
met korte schreden.
De theeroos beeft onzichtbaar,
ongemerkt trillen rotsen.
Je kan zien aan de manier waarop de zon helt,
hoe dingen beginnen in te storten.
Een man met een kreupele heup
staat te kijken in mijn venster.
Het geritsel en het rommelen
zal weldra voorbij zijn; mijn ellebogen knarsen
uit wraak; mijn zwaard jeukt,
terwijl ik idioot sta te kwebbelen
over het gewicht van morgen,
en de kwelling van vandaag.
Maar de zon druppelt en druppelt en ik weet.
Draag mij naar de velden
en leg muntstukken op mijn ogen.
(OVER)
* * *
VLUCHT NAAR DE VOLGENDE DAG
Sepia snapshot, met gekrulde randen.
Drie jonge vrouwen poseren in een plaatselijke luchthaven,
Lachend, onschuldig, lange mantels, oudmodische hoeden.
Twee zullen terug naar huis rijden
naar hun veilige en zinvolle levens. De derde,
vol goede moed omgetoverd tot een
fijne roekeloosheid (door haar geloof in goedheid,
en happy ends) zal vliegen naar de schroeiende
vlam van haar passie, om te zinken
in moerassen van eenzaamheid,
vijvers van melancholie, en slotte in een zee
van degradatie, met haar roekeloos hart
weifelend en zinkend naar stenen diepten.
*
Tot haar sepia moed, gewekt
door het geflapper en de schreeuw van het leven,
zal rijzen, als een hongerig getij, naar de oppervlakte
en haar zal dragen naar de kust van de bijna-oude-leeftijd.
Daar, op een levendig eiland van vervulling
en voltooiing, zal zij, uiteindelijk, een gevleugelde
vreugde bereiken die haar oude vriendinnen
sinds lang hebben zien voorbij glijden, als zij
ten minste geluk genoeg hebben haars gelijke ooit te ontmoeten.
(FLIGHT TO MORROW)
(geplaatst op 26-04-2005)
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| IRENE LIVINGSTON (Canada) keuze en vertaling: Henri Thijs |
| (c) The Pedestal Magazine |
