Copyright © 2002/ 2006: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met
en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn
trademarks van Het Prieeltje., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met
en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600.
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| Ouyang Jianghe (CHINA) keuze en vertaling Henri Thijs |
BIOSCHETS
Werd geboren in 1956 in Luzhou in de provincie van Sichuan. Omdat zijn
naam Jianghe dezelfde was als een andere beroemde dichter in Beijing, voegde
hij in 1985 het prefix Ouyang toe aan zijn naam. In hetzelfde jaar begon hij
ook discreet nog en deels op de achtergrond deel te nemen aan de onofficiële
poëzieactiviteiten in zijn provincie. Zo werkte hij achter de schermen mee aan
periodieken zoals “Dag bij Dag, maak er iets nieuws van” en “Han-poëzie”
waarna hij ook begon te publiceren in de andere meer belangrijke tijdschriften
in Sichuan en daarbuiten, zoals in Tendency en dit in de jaren ’80 en ’90.
In die periode verschenen ook stilaan een groeiend aantal gedichten en
kritische essays in de officiële literaire periodieken. Zijn eerste poëzie- en
essaybundel werd officieel gepubliceerd in 1997. In de vroege jaren negentig
kon hij een paspoort bekomen en verbleef hij verschillende maanden in de
USA en West-Europa. Hij woont nu in Beijing.
TWEE GEDICHTEN VAN OUYANG JIANGHE
vertaald naar het Engels van Michael Day
EEN APPELBOOM IN HET ZONLICHT
Ik wil geen vlees en botten bespioneren doorschoten met illusies,
laat het zwarte fruit de namiddag verschroeien,
tien minuten van vallende bladeren, voor het opensnijdt.
Ik vertrek maar ik schijn niet weg te geraken.
Stilte, een verre boom, en nog meer verwijderd zonlicht.
Enkel een persoon met een schaduw treedt het water binnen,
armen als golven zwepen de zomer op.
De dag is wild en zwalpend;
rijpheid begint bij het einde van de woorden,
tot droge lippen dringen in het fruit,
en in een enkele nacht, vallen zij alle.
Levend, ontwaakt, chagrijnig en weggevoerd.
Overal een dag zonder wind en zachte warmte.
De huid begeeft zich in Juli’s ontvlambare ziekte,
maar de ziel is niet vurig.
Binnenin de ziel is de wereld niets.
Opengesneden van binnen uit, een aspect van de herinnering.
Jeugd is afstand en vergeefse fantasie.
Wij springen op, of beklimmen vele bomen,
met al het fruit nu binnen ons bereik.
Twintig jaren hangend, hef ik mijn hoofd op.
Niets kan de vergelijking doorstaan met het zicht van watervlammen,
en erin geplaatst het onoverwinnelijke lemmet
zelfs aantrekkelijker, zelfs kouder.
(An Apple Tree in Sunlight)
* * *
HOUD VOET BIJ STUK
Voor Chen Dongdong
Vanuit de slaap en in het water. Waterdruppels vullen de namiddag.
Daar vandaan denk ik aan de oceaan in rust.
Aan kinderen die de getijden trotseren, en willen zonnebaden.
In het aaneengeregen licht wankelen ze en buigen.
Blootshoofds gaan ze een scheermes binnen
denkend dat de scherpe kant van het mes de namiddag niet raakt.
Ik denk dat hun groei zeer riskant is.
Vanuit mijn slaap en in een trance, een stuk inschikkelijkheid.
Uitgesteld, groeit de enige en echte namiddag
zoals dit, zwaaiend, zonder een bot.
Wiebelen is mooi, maar het is moeilijk om er een karakter mee te vormen.
De kinderen bemiddelen tussen kale hoofden en een scheermes.
Sinds de uitgestrooide namiddag niet stand houdt,
en de vaste waarde voor groei nooit echt werd vastgelegd,
kom dan, alvorens opnieuw het pad van de groei te betreden,
terug naar een stuk land waar je kunt knielen of neerliggen.
Hoe ondoorgrondelijk ook de bron van de namiddag,
zij is enkel onvermijdbaar voor hen die stil zitten in het leven.
Zit stil en schrijf, en vestig zo het noodzakelijk koninkrijk.
Dan zullen zelfs mannelijke kinderen door het toeval worden geregeerd.
(Stand Firm)
(17-09-1989 uit “Aan Mijn Vrienden” een groep van 9 gedichten)
Bron: The Drunken Boat
terug naar boven
Werd geboren in 1956 in Luzhou in de provincie van Sichuan. Omdat zijn
naam Jianghe dezelfde was als een andere beroemde dichter in Beijing, voegde
hij in 1985 het prefix Ouyang toe aan zijn naam. In hetzelfde jaar begon hij
ook discreet nog en deels op de achtergrond deel te nemen aan de onofficiële
poëzieactiviteiten in zijn provincie. Zo werkte hij achter de schermen mee aan
periodieken zoals “Dag bij Dag, maak er iets nieuws van” en “Han-poëzie”
waarna hij ook begon te publiceren in de andere meer belangrijke tijdschriften
in Sichuan en daarbuiten, zoals in Tendency en dit in de jaren ’80 en ’90.
In die periode verschenen ook stilaan een groeiend aantal gedichten en
kritische essays in de officiële literaire periodieken. Zijn eerste poëzie- en
essaybundel werd officieel gepubliceerd in 1997. In de vroege jaren negentig
kon hij een paspoort bekomen en verbleef hij verschillende maanden in de
USA en West-Europa. Hij woont nu in Beijing.
TWEE GEDICHTEN VAN OUYANG JIANGHE
vertaald naar het Engels van Michael Day
EEN APPELBOOM IN HET ZONLICHT
Ik wil geen vlees en botten bespioneren doorschoten met illusies,
laat het zwarte fruit de namiddag verschroeien,
tien minuten van vallende bladeren, voor het opensnijdt.
Ik vertrek maar ik schijn niet weg te geraken.
Stilte, een verre boom, en nog meer verwijderd zonlicht.
Enkel een persoon met een schaduw treedt het water binnen,
armen als golven zwepen de zomer op.
De dag is wild en zwalpend;
rijpheid begint bij het einde van de woorden,
tot droge lippen dringen in het fruit,
en in een enkele nacht, vallen zij alle.
Levend, ontwaakt, chagrijnig en weggevoerd.
Overal een dag zonder wind en zachte warmte.
De huid begeeft zich in Juli’s ontvlambare ziekte,
maar de ziel is niet vurig.
Binnenin de ziel is de wereld niets.
Opengesneden van binnen uit, een aspect van de herinnering.
Jeugd is afstand en vergeefse fantasie.
Wij springen op, of beklimmen vele bomen,
met al het fruit nu binnen ons bereik.
Twintig jaren hangend, hef ik mijn hoofd op.
Niets kan de vergelijking doorstaan met het zicht van watervlammen,
en erin geplaatst het onoverwinnelijke lemmet
zelfs aantrekkelijker, zelfs kouder.
(An Apple Tree in Sunlight)
* * *
HOUD VOET BIJ STUK
Voor Chen Dongdong
Vanuit de slaap en in het water. Waterdruppels vullen de namiddag.
Daar vandaan denk ik aan de oceaan in rust.
Aan kinderen die de getijden trotseren, en willen zonnebaden.
In het aaneengeregen licht wankelen ze en buigen.
Blootshoofds gaan ze een scheermes binnen
denkend dat de scherpe kant van het mes de namiddag niet raakt.
Ik denk dat hun groei zeer riskant is.
Vanuit mijn slaap en in een trance, een stuk inschikkelijkheid.
Uitgesteld, groeit de enige en echte namiddag
zoals dit, zwaaiend, zonder een bot.
Wiebelen is mooi, maar het is moeilijk om er een karakter mee te vormen.
De kinderen bemiddelen tussen kale hoofden en een scheermes.
Sinds de uitgestrooide namiddag niet stand houdt,
en de vaste waarde voor groei nooit echt werd vastgelegd,
kom dan, alvorens opnieuw het pad van de groei te betreden,
terug naar een stuk land waar je kunt knielen of neerliggen.
Hoe ondoorgrondelijk ook de bron van de namiddag,
zij is enkel onvermijdbaar voor hen die stil zitten in het leven.
Zit stil en schrijf, en vestig zo het noodzakelijk koninkrijk.
Dan zullen zelfs mannelijke kinderen door het toeval worden geregeerd.
(Stand Firm)
(17-09-1989 uit “Aan Mijn Vrienden” een groep van 9 gedichten)
Bron: The Drunken Boat
terug naar boven
| (© Maghiel van Crevel) |
