| Copyright © 2002/ 2004: Het Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje v.z.w., Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de standaardschermresolutie van 800 x 600. |
Ik hou van die late uurtjes na middernacht die de vermoeide wereld doen stil
vallen. Gedachten vliegen dan vrij rond in tijd en ruimte, en niets verstoort er
de rust van de verbeelding. Dit is een bijzondere tijd die het poëtisch wijnglas
vult met de goddelijke drank van een verbale melodie, en de ziel voorbereidt
op een openbaring.
Poëzie is een zeer specifiek en soms mystiek communicatiemiddel tussen
menselijke wezens die elkaar wellicht nooit zullen ontmoeten.
Poëzie is een soort geestelijke seance, ver van al het aardse. Haar magische
taal wordt een bindende schakel tussen tijd en leven.
Poëzie is de weerklank van gelijkgestemde zielen soms door eeuwen in de
tijd gescheiden.
De dichter en zijn lezer verdwijnen als individuen, en een magische fusie van
wederzijds verwekte gevoelens grijpt plaats.
Poëzie is in ieder van ons aanwezig van bij de geboorte. Soms zijn we de
dichters dankbaar omdat ze verbaal onze gevoelens kunnen vertolken en al
eens onze psychische problemen oplossen.
Poëzie is een geplande, hartstochtelijke ontmoeting van rebellerende zielen,
een eeuwige pelgrim tussen de sterren.
Poëzie is de voltooiing van onze persoonlijkheid, een mild geschenk uit de
schat van het cultureel erfgoed van de mensheid.
Poëzie neemt afstand van het wereldse en vraagt stilte en verloochening van
onze dagelijkse perikelen.
De grote Russische dichter Alexander Poesjkin legt zeer
goed uit hoe verzen ontstaan:
“Een korte winterdag voorbij,
zit ik stil te mijmeren
bij het haardvuur,
dromerig kijkend naar de gloed
van het vuur,
tot plots mijn hand reikt naar de pen
het moment van de waarheid aanbreekt
en vrij en uitbundig de zwarte
regels beginnen te vloeien
over het wit papier.”
Ik bewonder poëzie: deze parel, dit door God voltrokken mirakel van de
menselijke communicatie in de tijd.
terug naar boven
vallen. Gedachten vliegen dan vrij rond in tijd en ruimte, en niets verstoort er
de rust van de verbeelding. Dit is een bijzondere tijd die het poëtisch wijnglas
vult met de goddelijke drank van een verbale melodie, en de ziel voorbereidt
op een openbaring.
Poëzie is een zeer specifiek en soms mystiek communicatiemiddel tussen
menselijke wezens die elkaar wellicht nooit zullen ontmoeten.
Poëzie is een soort geestelijke seance, ver van al het aardse. Haar magische
taal wordt een bindende schakel tussen tijd en leven.
Poëzie is de weerklank van gelijkgestemde zielen soms door eeuwen in de
tijd gescheiden.
De dichter en zijn lezer verdwijnen als individuen, en een magische fusie van
wederzijds verwekte gevoelens grijpt plaats.
Poëzie is in ieder van ons aanwezig van bij de geboorte. Soms zijn we de
dichters dankbaar omdat ze verbaal onze gevoelens kunnen vertolken en al
eens onze psychische problemen oplossen.
Poëzie is een geplande, hartstochtelijke ontmoeting van rebellerende zielen,
een eeuwige pelgrim tussen de sterren.
Poëzie is de voltooiing van onze persoonlijkheid, een mild geschenk uit de
schat van het cultureel erfgoed van de mensheid.
Poëzie neemt afstand van het wereldse en vraagt stilte en verloochening van
onze dagelijkse perikelen.
De grote Russische dichter Alexander Poesjkin legt zeer
goed uit hoe verzen ontstaan:
“Een korte winterdag voorbij,
zit ik stil te mijmeren
bij het haardvuur,
dromerig kijkend naar de gloed
van het vuur,
tot plots mijn hand reikt naar de pen
het moment van de waarheid aanbreekt
en vrij en uitbundig de zwarte
regels beginnen te vloeien
over het wit papier.”
Ik bewonder poëzie: deze parel, dit door God voltrokken mirakel van de
menselijke communicatie in de tijd.
terug naar boven
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| POEZIE...EEN ESSAY door Adolf P. Shvedchikov vertaling: Henri Thijs |