DE TUCHTIGING DOOR DE LAMMEREN
Volgens diverse – en over het algemeen betrouwbare – bronnen komt “De
tuchtiging door de Lammeren” meer en meer voor in verschillende delen van
Buenos Aires en omgeving. Alle rapporten hangen in hun beschrijving nagenoeg
hetzelfde beeld op van die Tuchtiging: plots verschijnen vijftig witte lammeren
zomaar uit het niets – en vallen onmiddellijk een blijkbaar op voorhand uitgekozen
slachtoffer aan. In een paar seconden verscheuren zij de persoon, en laten alleen
een skelet van hem achter. Zo plots dat zij opdoemden, zo vlug zijn zij ook weer
verdwenen – en o wee degenen die het zouden aandurven om hun vlucht tegen te
houden. Menige fatale afloop werd al gerapporteerd vooraleer de moedige
uitdagers hadden gehoord van het lot van hun voorgangers. Dezer dagen durft
niemand meer zich te verzetten tegen de Tuchtiging.
Het heeft nog weinig zin in te gaan op de details van het fenomeen. Iedereen is
immers goed op de hoogte van de feiten door de media en de fotografische en
videodocumentatie die wijd en zijd werd verspreid. Dat neemt niet weg dat de
meeste mensen zich veel zorgen maken over de Tuchtiging en haar gevolgen. De
meerderheid van de mensen echter zijn simpele lieden, die geen opleiding hebben
gehad en geen redeneringsvermogen bezitten, en wier zorg beperkt is tot hun
wens dat de Tuchtiging zou ophouden te bestaan. Natuurlijk maakt deze wens
geen einde aan de Tuchtiging zelf en draagt hij ook geenszins bij tot het bepalen
van de oorzaken of de “raison d’être van het gebeuren;
De basisfout die deze mensen maken is, ondergedompeld als ze zijn in de feiten
zelf van de Tuchtiging, dat ze de slachtoffers vaak vergeten. Gedurende laat ons
zeggen de eerste honderd executies was er iets dat mij wakker hield ‘s nachts, nl.
het onweerlegbaar bestaan van lammeren die niet enkel vleeseters maar ook
roofdieren werden en nog wel van menselijk vlees. Later, constateerde ik, door mij
intensief te concentreren op deze details, dat ik iets essentieels over het hoofd
had gezien: de persoonlijkheid zelf van de slachtoffers.
Daarom begon ik de levens van de overledenen te onderzoeken. Mij baserend op
de methodologie van de sociologen, begon ik met het meest elementaire, nl. de
socio-economische gegevens. De statistieken daaromtrent gaven helemaal geen
uitsluitsel want de slachtoffers kwamen uit alle sociale en economische
geledingen van de maatschappij. Ik besloot dan maar de focus van mijn
onderzoek te verleggen en zocht naar vrienden en familieleden om eventuele
pertinente informatie bij hen te vinden. Maar hun verklaringen bleken te
gevarieerd en soms zelfs contradictorisch om bruikbaar te zijn, maar stilaan begon
ik toch steeds hetzelfde type van uitspraak te horen:” Laat de arme stakkerd
rusten in vrede, maar de waarheid is dat …”
2
Ik kreeg een plots en bijna onweerstaanbaar inzicht in de situatie en was bijna
volledig zeker van mijn kiemende hypothese op de dag dat de Tuchtigende
Lammeren mijn welvarende buur, Dr. P.R.V verscheurden., dezelfde persoon in
wiens kantoor… maar ik kom later daarop terug.
Zeker is dat het geval P.R.V. mij op een volmaakt natuurlijke wijze leidde tot de
definitieve oplossing van het probleem.
*
De waarheid is, dat ik Nefario haatte – maar daar ik niet zou willen dat de basis
van mijn haat de nuchtere objectiviteit van dit verslag zou aantasten, moet ik
toch, om een volledige verklaring van het fenomeen te kunnen geven, mijzelf ertoe
brengen uit te weiden over een persoonlijke materie. Alhoewel deze uitweiding
niet iedereen zal interesseren, is zij essentieel om het waarheidsgehalte van mijn
hypothese te staven over de voorwaarden die de Tuchtiging door de Lammeren
veroorzaakt.
Hier komt ze:
Feit is dat de climax van de Tuchtiging samenviel met een lugubere periode in mijn
leven.
Geteisterd door armoede, stuurloosheid en pijn, voelde ik dat ik mij bevond op de
bodem van een diepe put, waaruit ik mijzelf niet in staat achtte te kruipen. Dat
was mijn toestand toen. Nefario daarentegen…welgesteld zoals men zei, lachte
het leven tegen, vooral omdat het enig doel van zijn ondeugend bestaan geld
was. Dat was zijn enige bekommernis: geld verdienen, geld om het geld en op dit
heilig doel richtte hij al zijn genadeloze energie zonder respect voor anderen.
Onnodig te zeggen dat hij buitengewoon succesvol was. Nefario was waarlijk wat
je zou kunnen noemen “een winnaar”.
In die tijd – zoals ik reeds vermeld heb – bevond ik mij in een uiterst precaire
situatie. Het is toch zo gemakkelijk om voordeel te halen uit iemand die lijdt!
Nefario – de gierige valk die nooit een boek gelezen had – was een uitgever. Bij
gebrek aan andere dingen, nam ik indertijd wat vertaal- en redactiewerk aan van
hem. Nefario betaalde mij niet alleen een hongerloon maar schiep er genoegen in
mij te vernederen met excuses en uitstel van betaling.
(Het ondergaan van misbruiken en mislukkingen was reeds een deel van mijn leven
en ik had er mij bij neergelegd). Toen ik hem mijn laatste werkstuk bracht – een
ingewikkelde en moeilijke vertaling – zei Nefario tegen mij zoals hij al zo vaak had
gedaan:
3
“Ongelukkig genoeg, ben ik niet in staat je vandaag te betalen. Heb geen penny
in huis.”
Hij vertelde me dat staande in zijn weelderig kantoor, goed gekleed, en geurend
naar parfum en met een glimlach op zijn gezicht. Natuurlijk als ‘een winnaar”. Ik
dacht aan mijn versleten schoenen, mijn afgedragen kleren, de dringende noden
van mijn familie, het dragen van mijn pijn. Met moeite zei ik:
“En wanneer denkt U…?”
“Laat ons zo afspreken”, zijn toon werd optimistisch en innemend, alsof hij mij
ging helpen. ”Ik kan dit niet op deze zaterdag doen, omdat ik een kort verlof neem
aan het Riostrand. Maar de volgende zaterdag rond elven in de morgen, kom je
naar mijn huis en zal ik je de rekening vereffenen.” Hij schudde mij hartelijk de
hand en gaf mij een vriendelijk en aanmoedigend klopje op de schouder.
Twee weken gingen voorbij. De lang verwachte zaterdag kwam eraan en dus ging
ik naar de mooie Once Septiembre Straat. Het groen van de bomen, de geur van
de vegetatie, de straling van de hemel en de schoonheid van de wijk
accentueerden nog mijn grote verlatenheid.
Om vijf over elven belde ik aan.
“De meester is aan het rusten”, zei me een meid in uniform.
Ik aarzelde een ogenblik en zei dan:
“En de bazin van het huis?”
“Wie is het Rosa”, hoorde ik iemand vragen.
.“Ik ben het, Mevrouw” Ik verhief mijn stem om mijn kans te wagen.” Is Mijnheer
Nefario thuis?” Rosa ging binnen en werd vervangen door het opgetutte gezicht
van Nefario’s vrouw. Op een toon die mij deed denken aan een sigaarrokende
magnaat, antwoordde zij:
“ Heeft men U niet verteld dat de Meester aan het rusten is?”
“Ja, Mevrouw, maar we hadden een afspraak om elf uur”.
“Ja, maar hij rust nu” antwoordde zij op norse wijze.
“Heeft hij niets achtergelaten voor mij?” antwoordde ik domweg, alsof ik Nefario
niet genoeg kende.
“Neen”
“Maar wij hadden een afspraak om…”
“ Ik zeg je dat hij niets heeft achtergelaten, Mijnheer. Doe nu niet vervelend”
Op dat ogenblik hoorde ik een mekkerend, blatend geluid en was getuige van de
aanvang van de Tuchtiging door de Lammeren. Ik begaf mij naar de andere zijde
en om meer veilig te zijn kroop ik over het hekken alhoewel mijn geweten mij zei
dat de Tuchtiging niet bestemd was voor mij. Als een tornado, raasden de
lammeren de tuin in; vooraleer de laatsten aankwamen waren de eersten al in het
huis.
4
In een paar seconden, zoals een riool die het water van een gootsteen opslorpt,
werd Nefario’s deur geabsorbeerd door al de dieren, met de tuin volledig
vertrappeld en de planten vernield.
Door een exclusief ontworpen vensterraam verscheen het gezicht van Mevrouw
Nefario:
“Kom, Mijnheer, kom!” smeekte zij met tranen in de ogen, en een opgezwollen
gezicht. Help ons a.u.b., Mijnheer!” Vanuit een drang naar nieuwsgierigheid ging
ik binnen. Ik zag hoe de meubels waren omvergegooid en de spiegels gebroken
maar ik zag geen lammeren.
“Zij zijn boven”, informeerde mij Mevrouw Nefario terwijl zij mij duwde in de
richting van het gevaar. “Ze zijn in onze kamer! Doe toch iets, wees toch niet laf,
handel als een man!”.
Ik dwong mij ertoe mij beslist af te keren. Niets kon meer tegen mijn principes
indruisen dan het vermijden van de Tuchtiging door de Lammeren. Een
verwarrende kakofonie van hoeven komende van boven kon worden gehoord.
Ronde, wollige ruggen werden zichtbaar, vergezeld van enkele hevige bewegingen
gericht op een onzichtbaar voorwerp in de massa. In een vluchtig ogenblik
ontwaarde ik een glimp van Nefario; maar dat duurde maar een seconde: slonzig
en verschrikt, riep hij iets en probeerde de lammeren aan te vallen met een stoel.
Maar hij zonk vlug terug in de witte, gekrulde wolmassa zoals iets dat hevig wordt
opgeslokt door drijfzand. Een andere centrale commotie werd hoorbaar evenals
het geluid van scheurende en plettende kaken, en nu en dan het dunne, scherpe
geluid van een been dat wordt vermorzeld. Hun eerste terugtrekkingsbewegingen
maakten mij duidelijk dat de lammeren hun taak hadden voltooid en bij het
afdalen van de trappen kon ik bloedvlekken zien op de anders zo reine witte
wolpelsjes.
En merkwaardig hoe dat bloed – voor mij een symbool van ethische affirmatie – bij
Mevrouw Nefario alle stoppen deed doorslaan. Zich nog altijd wendend tot mij met
vreselijke verwijten en schreeuwend dat ik een lafaard was, doemde zij op in de
eetkamer met een groot mes in de hand. Daar ik heel goed het lot kende van
degenen die poogden zich te verzetten tegen de Tuchtiging van de Lammeren,
bleef ik op een respectabele afstand op de achtergrond om het korte en
opwindende spektakel te aanschouwen van het in stukken rijten en verscheuren
van Mevrouw Nefario. Daarna renden de vijftig lammeren naar de 11 De
Septiembre Straat en zoals bij andere gelegenheden verspreidden zij zich en
verdwenen in de city.
Rosa – ik weet niet waarom – bleek een beetje onder de indruk. Ik riep ze een
paar troostende woorden toe vooraleer, vrij van haat, afscheid te nemen van het
meisje met een glimlach.
5
Het is waar: ik moest niet meer en kon ook niet meer proberen de betaling voor
die akelige en moeilijke vertaling te bekomen van Nefario. Toch vulden het groen
van de bomen, de geur van de gewassen, de straling van de hemel en de
schoonheid van de wijk mijn hart met vreugde. Ik begon zowaar te zingen. Ik
wist nu dat de donkere put waarin ik was gezonken ging worden verlicht met de
eerste stralen van de hoop.
De Tuchtiging door de Lammeren: ik dank u.
(geplaatst op 02-09-2004)
terug naar boven
Volgens diverse – en over het algemeen betrouwbare – bronnen komt “De
tuchtiging door de Lammeren” meer en meer voor in verschillende delen van
Buenos Aires en omgeving. Alle rapporten hangen in hun beschrijving nagenoeg
hetzelfde beeld op van die Tuchtiging: plots verschijnen vijftig witte lammeren
zomaar uit het niets – en vallen onmiddellijk een blijkbaar op voorhand uitgekozen
slachtoffer aan. In een paar seconden verscheuren zij de persoon, en laten alleen
een skelet van hem achter. Zo plots dat zij opdoemden, zo vlug zijn zij ook weer
verdwenen – en o wee degenen die het zouden aandurven om hun vlucht tegen te
houden. Menige fatale afloop werd al gerapporteerd vooraleer de moedige
uitdagers hadden gehoord van het lot van hun voorgangers. Dezer dagen durft
niemand meer zich te verzetten tegen de Tuchtiging.
Het heeft nog weinig zin in te gaan op de details van het fenomeen. Iedereen is
immers goed op de hoogte van de feiten door de media en de fotografische en
videodocumentatie die wijd en zijd werd verspreid. Dat neemt niet weg dat de
meeste mensen zich veel zorgen maken over de Tuchtiging en haar gevolgen. De
meerderheid van de mensen echter zijn simpele lieden, die geen opleiding hebben
gehad en geen redeneringsvermogen bezitten, en wier zorg beperkt is tot hun
wens dat de Tuchtiging zou ophouden te bestaan. Natuurlijk maakt deze wens
geen einde aan de Tuchtiging zelf en draagt hij ook geenszins bij tot het bepalen
van de oorzaken of de “raison d’être van het gebeuren;
De basisfout die deze mensen maken is, ondergedompeld als ze zijn in de feiten
zelf van de Tuchtiging, dat ze de slachtoffers vaak vergeten. Gedurende laat ons
zeggen de eerste honderd executies was er iets dat mij wakker hield ‘s nachts, nl.
het onweerlegbaar bestaan van lammeren die niet enkel vleeseters maar ook
roofdieren werden en nog wel van menselijk vlees. Later, constateerde ik, door mij
intensief te concentreren op deze details, dat ik iets essentieels over het hoofd
had gezien: de persoonlijkheid zelf van de slachtoffers.
Daarom begon ik de levens van de overledenen te onderzoeken. Mij baserend op
de methodologie van de sociologen, begon ik met het meest elementaire, nl. de
socio-economische gegevens. De statistieken daaromtrent gaven helemaal geen
uitsluitsel want de slachtoffers kwamen uit alle sociale en economische
geledingen van de maatschappij. Ik besloot dan maar de focus van mijn
onderzoek te verleggen en zocht naar vrienden en familieleden om eventuele
pertinente informatie bij hen te vinden. Maar hun verklaringen bleken te
gevarieerd en soms zelfs contradictorisch om bruikbaar te zijn, maar stilaan begon
ik toch steeds hetzelfde type van uitspraak te horen:” Laat de arme stakkerd
rusten in vrede, maar de waarheid is dat …”
2
Ik kreeg een plots en bijna onweerstaanbaar inzicht in de situatie en was bijna
volledig zeker van mijn kiemende hypothese op de dag dat de Tuchtigende
Lammeren mijn welvarende buur, Dr. P.R.V verscheurden., dezelfde persoon in
wiens kantoor… maar ik kom later daarop terug.
Zeker is dat het geval P.R.V. mij op een volmaakt natuurlijke wijze leidde tot de
definitieve oplossing van het probleem.
*
De waarheid is, dat ik Nefario haatte – maar daar ik niet zou willen dat de basis
van mijn haat de nuchtere objectiviteit van dit verslag zou aantasten, moet ik
toch, om een volledige verklaring van het fenomeen te kunnen geven, mijzelf ertoe
brengen uit te weiden over een persoonlijke materie. Alhoewel deze uitweiding
niet iedereen zal interesseren, is zij essentieel om het waarheidsgehalte van mijn
hypothese te staven over de voorwaarden die de Tuchtiging door de Lammeren
veroorzaakt.
Hier komt ze:
Feit is dat de climax van de Tuchtiging samenviel met een lugubere periode in mijn
leven.
Geteisterd door armoede, stuurloosheid en pijn, voelde ik dat ik mij bevond op de
bodem van een diepe put, waaruit ik mijzelf niet in staat achtte te kruipen. Dat
was mijn toestand toen. Nefario daarentegen…welgesteld zoals men zei, lachte
het leven tegen, vooral omdat het enig doel van zijn ondeugend bestaan geld
was. Dat was zijn enige bekommernis: geld verdienen, geld om het geld en op dit
heilig doel richtte hij al zijn genadeloze energie zonder respect voor anderen.
Onnodig te zeggen dat hij buitengewoon succesvol was. Nefario was waarlijk wat
je zou kunnen noemen “een winnaar”.
In die tijd – zoals ik reeds vermeld heb – bevond ik mij in een uiterst precaire
situatie. Het is toch zo gemakkelijk om voordeel te halen uit iemand die lijdt!
Nefario – de gierige valk die nooit een boek gelezen had – was een uitgever. Bij
gebrek aan andere dingen, nam ik indertijd wat vertaal- en redactiewerk aan van
hem. Nefario betaalde mij niet alleen een hongerloon maar schiep er genoegen in
mij te vernederen met excuses en uitstel van betaling.
(Het ondergaan van misbruiken en mislukkingen was reeds een deel van mijn leven
en ik had er mij bij neergelegd). Toen ik hem mijn laatste werkstuk bracht – een
ingewikkelde en moeilijke vertaling – zei Nefario tegen mij zoals hij al zo vaak had
gedaan:
3
“Ongelukkig genoeg, ben ik niet in staat je vandaag te betalen. Heb geen penny
in huis.”
Hij vertelde me dat staande in zijn weelderig kantoor, goed gekleed, en geurend
naar parfum en met een glimlach op zijn gezicht. Natuurlijk als ‘een winnaar”. Ik
dacht aan mijn versleten schoenen, mijn afgedragen kleren, de dringende noden
van mijn familie, het dragen van mijn pijn. Met moeite zei ik:
“En wanneer denkt U…?”
“Laat ons zo afspreken”, zijn toon werd optimistisch en innemend, alsof hij mij
ging helpen. ”Ik kan dit niet op deze zaterdag doen, omdat ik een kort verlof neem
aan het Riostrand. Maar de volgende zaterdag rond elven in de morgen, kom je
naar mijn huis en zal ik je de rekening vereffenen.” Hij schudde mij hartelijk de
hand en gaf mij een vriendelijk en aanmoedigend klopje op de schouder.
Twee weken gingen voorbij. De lang verwachte zaterdag kwam eraan en dus ging
ik naar de mooie Once Septiembre Straat. Het groen van de bomen, de geur van
de vegetatie, de straling van de hemel en de schoonheid van de wijk
accentueerden nog mijn grote verlatenheid.
Om vijf over elven belde ik aan.
“De meester is aan het rusten”, zei me een meid in uniform.
Ik aarzelde een ogenblik en zei dan:
“En de bazin van het huis?”
“Wie is het Rosa”, hoorde ik iemand vragen.
.“Ik ben het, Mevrouw” Ik verhief mijn stem om mijn kans te wagen.” Is Mijnheer
Nefario thuis?” Rosa ging binnen en werd vervangen door het opgetutte gezicht
van Nefario’s vrouw. Op een toon die mij deed denken aan een sigaarrokende
magnaat, antwoordde zij:
“ Heeft men U niet verteld dat de Meester aan het rusten is?”
“Ja, Mevrouw, maar we hadden een afspraak om elf uur”.
“Ja, maar hij rust nu” antwoordde zij op norse wijze.
“Heeft hij niets achtergelaten voor mij?” antwoordde ik domweg, alsof ik Nefario
niet genoeg kende.
“Neen”
“Maar wij hadden een afspraak om…”
“ Ik zeg je dat hij niets heeft achtergelaten, Mijnheer. Doe nu niet vervelend”
Op dat ogenblik hoorde ik een mekkerend, blatend geluid en was getuige van de
aanvang van de Tuchtiging door de Lammeren. Ik begaf mij naar de andere zijde
en om meer veilig te zijn kroop ik over het hekken alhoewel mijn geweten mij zei
dat de Tuchtiging niet bestemd was voor mij. Als een tornado, raasden de
lammeren de tuin in; vooraleer de laatsten aankwamen waren de eersten al in het
huis.
4
In een paar seconden, zoals een riool die het water van een gootsteen opslorpt,
werd Nefario’s deur geabsorbeerd door al de dieren, met de tuin volledig
vertrappeld en de planten vernield.
Door een exclusief ontworpen vensterraam verscheen het gezicht van Mevrouw
Nefario:
“Kom, Mijnheer, kom!” smeekte zij met tranen in de ogen, en een opgezwollen
gezicht. Help ons a.u.b., Mijnheer!” Vanuit een drang naar nieuwsgierigheid ging
ik binnen. Ik zag hoe de meubels waren omvergegooid en de spiegels gebroken
maar ik zag geen lammeren.
“Zij zijn boven”, informeerde mij Mevrouw Nefario terwijl zij mij duwde in de
richting van het gevaar. “Ze zijn in onze kamer! Doe toch iets, wees toch niet laf,
handel als een man!”.
Ik dwong mij ertoe mij beslist af te keren. Niets kon meer tegen mijn principes
indruisen dan het vermijden van de Tuchtiging door de Lammeren. Een
verwarrende kakofonie van hoeven komende van boven kon worden gehoord.
Ronde, wollige ruggen werden zichtbaar, vergezeld van enkele hevige bewegingen
gericht op een onzichtbaar voorwerp in de massa. In een vluchtig ogenblik
ontwaarde ik een glimp van Nefario; maar dat duurde maar een seconde: slonzig
en verschrikt, riep hij iets en probeerde de lammeren aan te vallen met een stoel.
Maar hij zonk vlug terug in de witte, gekrulde wolmassa zoals iets dat hevig wordt
opgeslokt door drijfzand. Een andere centrale commotie werd hoorbaar evenals
het geluid van scheurende en plettende kaken, en nu en dan het dunne, scherpe
geluid van een been dat wordt vermorzeld. Hun eerste terugtrekkingsbewegingen
maakten mij duidelijk dat de lammeren hun taak hadden voltooid en bij het
afdalen van de trappen kon ik bloedvlekken zien op de anders zo reine witte
wolpelsjes.
En merkwaardig hoe dat bloed – voor mij een symbool van ethische affirmatie – bij
Mevrouw Nefario alle stoppen deed doorslaan. Zich nog altijd wendend tot mij met
vreselijke verwijten en schreeuwend dat ik een lafaard was, doemde zij op in de
eetkamer met een groot mes in de hand. Daar ik heel goed het lot kende van
degenen die poogden zich te verzetten tegen de Tuchtiging van de Lammeren,
bleef ik op een respectabele afstand op de achtergrond om het korte en
opwindende spektakel te aanschouwen van het in stukken rijten en verscheuren
van Mevrouw Nefario. Daarna renden de vijftig lammeren naar de 11 De
Septiembre Straat en zoals bij andere gelegenheden verspreidden zij zich en
verdwenen in de city.
Rosa – ik weet niet waarom – bleek een beetje onder de indruk. Ik riep ze een
paar troostende woorden toe vooraleer, vrij van haat, afscheid te nemen van het
meisje met een glimlach.
5
Het is waar: ik moest niet meer en kon ook niet meer proberen de betaling voor
die akelige en moeilijke vertaling te bekomen van Nefario. Toch vulden het groen
van de bomen, de geur van de gewassen, de straling van de hemel en de
schoonheid van de wijk mijn hart met vreugde. Ik begon zowaar te zingen. Ik
wist nu dat de donkere put waarin ik was gezonken ging worden verlicht met de
eerste stralen van de hoop.
De Tuchtiging door de Lammeren: ik dank u.
(geplaatst op 02-09-2004)
terug naar boven
| FERNANDO SORRENTINO keuze en vertaling: Henri Thijs |
 | |  | |  | |  | |  | |  |
| Copyright © 2002/ 2008 't Prieeltje Online. All rights reserved. Webdesign: Henri Thijs. Niets uit deze uitgave mag worden gekopieerd zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. 't (muzen-)Koeriertje, Het Oog van de Roos en Het Prieeltje Online zijn trademarks van Het Prieeltje, Demerstraat 32 bus 7, 3290 Diest. (België). Tel. 013/33.55.16. Deze site kan best worden bekeken met en werd speciaal geconcipieerd voor de schermresolutie van 1024 x 768 |